و رفت به خانه امام صادق عليه السلام پرسيد و برگشت و خورد . پرسيدند : كجا رفتى ؟ گفت : اين ميوه را من الان مىبينم و تا به حال نديده بودم و نمىدانم كه از كجا آورده‌اند ، شك كردم كه در شرع اسلام خوردن چنين ميوه‌اى حلال است يا حرام ؟ رفتم پرسيدم و برايم حل شد كه خوردن اين ميوه حلال است و بعد خوردم . يعنى اى انسان ، سر دو راهىها حمله نكن ، آن بز است ، آن گوسفند است كه وقتى به خيابان مىبرند ، به هر مغازه و چيزى حمله مىكند و مىخورد و نمىگويد مال كيست ؟ اين آقاى بقال بيچاره مىآيد بيرون مىبيند كه بز حمله كرده و از گوجه و خيار و سبزىاى كه بيرون بوده دهانش را پر كرده است . اى آقاى انسان كمتر از بز ، اگر فكر نكرده حمله كنى و كار مشكوك انجام دهى ، به خدا قسم كه مقامت كمتر از بز است ؛ زيرا خدا فردا بز را به محاكمه نخواهد كشيد ، ولى تو كه انسانى و تو كه فكر دارى و 124 هزار انسان عظيم الشأن را براى تربيت توى انسانى اعزام كرده است ، پس : فَيا وَيْلِى وَ الْعَوْلُ لِى عَصَيْتُ رَبِّى ؛ « 1 » واى بر من اگر اين نفس بر من چيره شود . خدايا ، به خداييت قسم كه هنگامى كه من به اعمال و نارسايىهاى خودم فكر مىكنم ، آن چنان خجل مىشود كه گاهى مفاتيح را باز مىكنم و شكايتم را به اين تعبير بر تو عرضه مىدارم : إِلَهِى إِلَيْكَ أَشْكُو نَفْساً بِالسُّوءِ أَمَّارَةً وَ إِلَى الْخَطِيئَةِ مُبَادِرَةً وَ بِمَعَاصِيكَ مُولَعَةً وَ بِسَخَطِكَ مُتَعَرِّضَة ؛ خدايا ، از اين نفسى كه مرا به سوى گناه و جرئت بر تو مىكشاند ، بر تو شكايت مىكنم . پروردگارا ، اظهار محبت كن ، مرا در هنگام لزوم متنبه كن . وَ نَبِّهْنِى لِذِكْرِكَ فِى أَوْقَاتِ الْغَفْلَةِ ، وَ اسْتَعْمِلْنِى بِطَاعَتِكَ فِى أَيَّامِ الْمُهْلَةِ ، وَ انْهَجْ لِى إِلَى مَحَبَّتِكَ سَبِيلًا سَهْلَةً ، أَكْمِلْ لِى بِهَا خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ . تكه‌اى از دعاى بسيار عجيب و عميق « مكارم الأخلاق » است . و اين دعا را

--> ( 1 ) الإقبال ، ج 1 ، ص 93 .